In een mengeling van poezie, cultuur-en muziekwetenschapsfilosofie, en rapporten van waarnemers kunt u kennismaken met de wondere (klanken-)wereld van Toon Noot.
Toon Noot is de waarnemer van waarnemers; waar hij aan het woord is, zijn zijn zintuigen onbevangen. Wat wij allang weten, weet hij nog niet. Maar wij hoeven hem niet te leren; hij leert zichzelf: hij concludeert, hij deduceert, hij interpreteert, hij reconcludeert.
En als zijn reconclusie een andere is dan de onze, is dat enkel en alleen te wijten aan zijn onbevangen zintuigen. Hij heeft de verbanden niet geleerd, hij ontdekt ze, hij vindt ze uit, hij brengt ze aan. Hij is de pasgeborene, de heropgestane, de ongeleerde, de onbestaanbare niet-bestaande.
Maar hoe kan iemand die niet doof, stom, blind en ongevoelig is nog onbevangen zijn in een zo gedefinieerd en gedetermineerd stelsel van wetenschap, kunst en samenleving? Nou?
Toon Noot is een nieuwe kans voor de samenhang der dingen, de ondoorgrondelijke natuur, de onvermoede wending, de onvoorspelbare uitkomst.
Zijn geheime wapen is de Humor, dat zelden onderzochte raakvlak van toeval en lotsbestemming.
Geeft niet-
Neemt niet.
Wat niet geeft,
wat niet neemt.
